การศึกษาพฤติกรรมป้องกันการกัดเซาะของลาดคันทางด้วยพืชชนิดกระดุมทองเลื้อย

เป้าหมายย่อยที่ 9.4 — ยกระดับโครงสร้างพื้นฐานและปรับปรุงอุตสาหกรรมเพื่อให้เกิดความยั่งยืนโดยเพิ่มประสิทธิภาพการใช้ทรัพยากรและการใช้เทคโนโลยีและกระบวนการทางอุตสาหกรรมที่สะอาดและเป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อมมากขึ้น โดยทุกประเทศดำเนินการตามขีดความสามารถของแต่ละประเทศภายในปี พ.ศ. 2573

ความเชื่อมโยง: การใช้พืชป้องกันการกัดเซาะบนลาดคันทางเป็นการนำเทคโนโลยีที่สะอาดและเป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อมมาใช้ในการบำรุงรักษาโครงสร้างพื้นฐานถนน ทำให้ถนนมีความยั่งยืนมากขึ้นและลดผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อม

เป้าหมายย่อยที่ 11.B — ภายในปี พ.ศ. 2563 เพิ่มจำนวนเมืองและกระบวนการตั้งถิ่นฐานของมนุษย์ที่เลือกใช้และดำเนินการตามนโยบายและแผนที่บูรณาการเพื่อนำไปสู่ความครอบคลุม ประสิทธิภาพในการใช้ทรัพยากร การลดผลกระทบ และปรับตัวต่อการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ มีภูมิต้านทานต่อภัยพิบัติและให้พัฒนาและดำเนินการตามการบริหารความเสี่ยงจากภัยพิบัติแบบองค์รวมในทุกระดับ โดยเป็นไปตามกรอบการดำเนินงานเซนไดเพื่อการลดความเสี่ยง

ความเชื่อมโยง: การป้องกันการกัดเซาะบนลาดคันทางเป็นส่วนหนึ่งของการบริหารจัดการความเสี่ยงจากภัยพิบัติ โดยเฉพาะอย่างยิ่งการเพิ่มความยืดหยุ่นของโครงสร้างพื้นฐานต่อภัยพิบัติที่เกี่ยวข้องกับสภาพภูมิอากาศ เช่น ฝนตกหนักที่นำไปสู่การกัดเซาะและดินถล่ม ซึ่งเป็นสิ่งสำคัญสำหรับชุมชนที่ยั่งยืน

เป้าหมายย่อยที่ 15.3 — ต่อต้านการกลายสภาพเป็นทะเลทราย ฟื้นฟูที่ดินและดินที่เสื่อมโทรม รวมถึงที่ดินที่ได้รับผลกระทบจากการกลายสภาพเป็นทะเลทราย ภัยแล้ง และอุทกภัย และพยายามที่จะบรรลุถึงความสมดุลของการจัดการทรัพยากรที่ดิน ภายในปี พ.ศ. 2573

ความเชื่อมโยง: การป้องกันการกัดเซาะของดินบนลาดคันทางเป็นการดำเนินงานเชิงรุกเพื่อลดการเสื่อมโทรมของดินและฟื้นฟูพื้นที่ที่อาจได้รับผลกระทบจากการกัดเซาะให้กลับมามีสภาพที่ดีขึ้น ซึ่งสอดคล้องกับเป้าหมายการลดการเสื่อมโทรมของที่ดิน