Effectiveness of bioengineering and geosynthetic integration for riverbank erosion control: A case study along the Mae Taeng River, Chiang Mai, Thailand
ผู้ร่วมเขียนบทความ
ผู้ช่วยศาสตราจารย์ ดร.ไกรโรจน์ มหรรณพกุล
First Author · คณะครุศาสตร์อุตสาหกรรม
ผู้ช่วยศาสตราจารย์ ดร.ศิริพัฒน์ มณีแก้ว
Corresponding · คณะครุศาสตร์อุตสาหกรรม
Surat Semmad
Author
ศาสตราจารย์ ดร.พานิช วุฒิพฤกษ์
Author · คณะครุศาสตร์อุตสาหกรรม
ข้อมูลการตีพิมพ์
- ประเภทบทความวารสาร
- International Journal of Sediment Research
- โครงการวิจัย/บริการวิชาการ ที่เกี่ยวข้อง
- —
- วารสาร/หนังสือ ที่ตีพิมพ์
- International Journal of Sediment Research
- ISSN
- 10016279
- ฐานข้อมูลที่ตีพิมพ์
- Scopus
- ปีที่ (Volume)
- —
- ฉบับที่ (Number)
- —
- หน้าที่ตีพิมพ์
- —
- รหัส DOI
- 10.1016/j.ijsrc.2026.04.003
- วันที่ตีพิมพ์ (พ.ศ.)
- 1 ม.ค. 2569
ผลการวิเคราะห์ AI
การเชื่อมโยงกับเป้าหมายการพัฒนาที่ยั่งยืน (SDGs)
เป้าหมายที่ 6 น้ำสะอาดและสุขาภิบาล
ความเชื่อมโยง: บทความนี้ศึกษาประสิทธิภาพของการบูรณาการวิศวกรรมชีวภาพและวัสดุสังเคราะห์ทางธรณีเทคนิค (geosynthetics) เพื่อควบคุมการกัดเซาะตลิ่งแม่น้ำ ซึ่งส่งผลโดยตรงต่อการรักษาคุณภาพและปริมาณของแหล่งน้ำจืด รวมถึงการจัดการทรัพยากรน้ำอย่างยั่งยืน
เป้าหมายย่อยที่ 6.6 — ปกป้องและฟื้นฟูระบบนิเวศที่เกี่ยวข้องกับแหล่งน้ำ รวมถึงภูเขา ป่าไม้ พื้นที่ชุ่มน้ำ แม่น้ำ ชั้นหินอุ้มน้ำ และทะเลสาบ ภายในปี พ.ศ. 2563
ความเชื่อมโยง: การควบคุมการกัดเซาะตลิ่งแม่น้ำเป็นการปกป้องและฟื้นฟูระบบนิเวศที่เกี่ยวข้องกับน้ำ ซึ่งรวมถึงแม่น้ำ ลำธาร และแหล่งน้ำอื่นๆ ตามที่ระบุในเป้าหมายย่อยนี้
ตัวชี้วัดที่ 6.6.1 — การเปลี่ยนแปลงของระบบนิเวศที่เกี่ยวข้องกับน้ำในช่วงเวลาที่ผ่านมา
ความเชื่อมโยง: การศึกษาประสิทธิภาพของการควบคุมการกัดเซาะตลิ่งแม่น้ำด้วยเทคนิคต่างๆ เป็นการประเมินความก้าวหน้าในการปกป้องและฟื้นฟูแหล่งน้ำ ซึ่งสอดคล้องกับตัวชี้วัดนี้
เป้าหมายที่ 9 อุตสาหกรรม นวัตกรรม และโครงสร้างพื้นฐาน
ความเชื่อมโยง: บทความนี้เกี่ยวข้องกับการประยุกต์ใช้นวัตกรรมทางวิศวกรรม (bioengineering และ geosynthetics) ในการแก้ปัญหาโครงสร้างพื้นฐานทางธรรมชาติ (ตลิ่งแม่น้ำ) ซึ่งเป็นการส่งเสริมโครงสร้างพื้นฐานที่ยืดหยุ่นและยั่งยืน และสนับสนุนการพัฒนาอุตสาหกรรม นวัตกรรม และโครงสร้างพื้นฐาน
เป้าหมายย่อยที่ 9.1 — พัฒนาโครงสร้างพื้นฐานที่มีคุณภาพ เชื่อถือได้ยั่งยืนและมีความต้านทานและยืดหยุ่นต่อการเปลี่ยนแปลง ซึ่งรวมถึงโครงสร้างพื้นฐานของภูมิภาคและที่ข้ามเขตแดน เพื่อสนับสนุนการพัฒนาทางเศรษฐกิจและความเป็นอยู่ที่ดีของมนุษย์
ความเชื่อมโยง: การพัฒนาและปรับปรุงวิธีการควบคุมการกัดเซาะตลิ่งแม่น้ำด้วยเทคนิคทางวิศวกรรมชีวภาพและวัสดุสังเคราะห์ เป็นการส่งเสริมการพัฒนาโครงสร้างพื้นฐานที่สามารถเข้าถึงได้และยั่งยืน เพื่อสนับสนุนการพัฒนาเศรษฐกิจและสุขภาวะของมนุษย์
ตัวชี้วัดที่ 9.1.1 — สัดส่วนของประชากรชนบทที่อาศัยภายในระยะ 2 กิโลเมตรจากถนนที่สามารถใช้งานได้ทุกฤดู
ความเชื่อมโยง: การศึกษาประสิทธิภาพของเทคนิคการควบคุมการกัดเซาะตลิ่งแม่น้ำ เป็นส่วนหนึ่งของการประเมินความสามารถในการเข้าถึงและความยั่งยืนของโครงสร้างพื้นฐานที่เกี่ยวข้องกับระบบนิเวศทางน้ำ
เป้าหมายย่อยที่ 9.4 — ยกระดับโครงสร้างพื้นฐานและปรับปรุงอุตสาหกรรมเพื่อให้เกิดความยั่งยืนโดยเพิ่มประสิทธิภาพการใช้ทรัพยากรและการใช้เทคโนโลยีและกระบวนการทางอุตสาหกรรมที่สะอาดและเป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อมมากขึ้น โดยทุกประเทศดำเนินการตามขีดความสามารถของแต่ละประเทศภายในปี พ.ศ. 2573
ความเชื่อมโยง: การนำเสนอเทคนิคการบูรณาการวิศวกรรมชีวภาพและวัสดุสังเคราะห์ทางธรณีเทคนิคเพื่อควบคุมการกัดเซาะตลิ่งแม่น้ำ เป็นการส่งเสริมการปรับปรุงโครงสร้างพื้นฐานและอุตสาหกรรมให้มีความยั่งยืนมากขึ้น โดยการนำเทคโนโลยีและนวัตกรรมมาใช้
ตัวชี้วัดที่ 9.4.1 — ปริมาณการปล่อยก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์ต่อหน่วยมูลค่าเพิ่ม
ความเชื่อมโยง: การประเมินประสิทธิภาพของเทคนิคการควบคุมการกัดเซาะตลิ่งแม่น้ำด้วยวิธีการใหม่ๆ เป็นการแสดงให้เห็นถึงความพยายามในการปรับปรุงโครงสร้างพื้นฐานให้มีความยั่งยืนและมีประสิทธิภาพมากขึ้น
เป้าหมายที่ 11 เมืองและชุมชนที่ยั่งยืน
ความเชื่อมโยง: การควบคุมการกัดเซาะตลิ่งแม่น้ำเป็นสิ่งสำคัญต่อการปกป้องชุมชนที่อาศัยอยู่ริมแม่น้ำจากภัยพิบัติทางธรรมชาติ และการรักษาความมั่นคงของโครงสร้างพื้นฐานที่เกี่ยวข้องกับแม่น้ำ ซึ่งส่งผลต่อการสร้างเมืองและถิ่นฐานมนุษย์ที่ครอบคลุม ปลอดภัย ยืดหยุ่น และยั่งยืน
เป้าหมายย่อยที่ 11.5 — ลดจำนวนผู้เสียชีวิตและผู้ที่ได้รับผลกระทบตลอดจนลดความสูญเสียโดยตรงทางเศรษฐกิจเทียบเคียงกับ GDP ของโลก ที่เกิดจากภัยพิบัติ ซึ่งรวมถึงภัยพิบัติที่เกี่ยวกับน้ำ โดยมุ่งเป้าปกป้องคนจนและคนที่อยู่ในสถานการณ์ที่เปราะบางภายในปี พ.ศ. 2573
ความเชื่อมโยง: การศึกษาประสิทธิภาพของการควบคุมการกัดเซาะตลิ่งแม่น้ำเป็นการเพิ่มความสามารถในการรับมือและลดผลกระทบจากภัยพิบัติทางธรรมชาติที่เกี่ยวข้องกับน้ำ เช่น น้ำท่วมและการกัดเซาะ ซึ่งส่งผลกระทบต่อชุมชน
ตัวชี้วัดที่ 11.5.1 — จำนวนผู้เสียชีวิต สูญหาย และผู้ที่ได้รับผลกระทบจากภัยพิบัติต่อประชากร 100,000 คน
ความเชื่อมโยง: การประเมินประสิทธิภาพของเทคนิคการควบคุมการกัดเซาะตลิ่งแม่น้ำ เป็นการสนับสนุนการลดความสูญเสียที่เกิดจากภัยพิบัติทางธรรมชาติ โดยการเพิ่มความทนทานของโครงสร้างพื้นฐานและชุมชน
เป้าหมายย่อยที่ 11.7 — จัดให้มีการเข้าถึงพื้นที่สาธารณะสีเขียวที่ปลอดภัยครอบคลุมและเข้าถึงได้ โดยถ้วนหน้าโดยเฉพาะสำหรับผู้หญิง เด็ก คนชรา และผู้พิการ ภายในปี พ.ศ. 2573
ความเชื่อมโยง: การรักษาความมั่นคงของตลิ่งแม่น้ำด้วยเทคนิคที่ศึกษา จะช่วยส่งเสริมการเข้าถึงพื้นที่สาธารณะริมแม่น้ำที่ปลอดภัยและน่าอยู่ ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของการสร้างสภาพแวดล้อมเมืองที่ยั่งยืน
ตัวชี้วัดที่ 11.7.1 — ส่วนแบ่งเฉลี่ยของพื้นที่เมืองที่เป็นพื้นที่เปิดสาธารณะสำหรับทุกคน จำแนกตามเพศ อายุ และผู้พิการ
ความเชื่อมโยง: การศึกษาเทคนิคที่ช่วยรักษาความมั่นคงของตลิ่งแม่น้ำ เป็นการสนับสนุนการสร้างพื้นที่สาธารณะริมแม่น้ำที่ปลอดภัยและเข้าถึงได้ ซึ่งส่งผลต่อคุณภาพชีวิตของผู้อยู่อาศัยในเมือง
เป้าหมายที่ 13 การรับมือการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ
ความเชื่อมโยง: การกัดเซาะตลิ่งแม่น้ำอาจทวีความรุนแรงขึ้นจากผลกระทบของการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ การศึกษาเทคนิคการควบคุมการกัดเซาะจึงเป็นการปรับตัวต่อการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ และเป็นการดำเนินการเพื่อต่อสู้กับการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศและผลกระทบของมัน
เป้าหมายย่อยที่ 13.1 — เสริมภูมิต้านทานและขีดความสามารถในการปรับตัวต่ออันตรายและภัยพิบัติทางธรรมชาติที่เกี่ยวข้องกับภูมิอากาศในทุกประเทศ
ความเชื่อมโยง: การพัฒนาและประเมินประสิทธิภาพของเทคนิคการควบคุมการกัดเซาะตลิ่งแม่น้ำ เป็นการเสริมสร้างความสามารถในการปรับตัวและลดผลกระทบจากภัยพิบัติที่เกี่ยวข้องกับสภาพอากาศและสภาพแวดล้อมที่เปลี่ยนแปลงไป
ตัวชี้วัดที่ 13.1.1 — จำนวนผู้เสียชีวิต สูญหาย และผู้ที่ได้รับผลกระทบโดยตรงอันเป็นผลมาจากภัยพิบัติต่อประชากร 100,000 คน
ความเชื่อมโยง: การประเมินประสิทธิภาพของเทคนิคการควบคุมการกัดเซาะตลิ่งแม่น้ำ เป็นการสนับสนุนการลดความสูญเสียและความเสียหายที่เกิดจากภัยพิบัติที่เกี่ยวข้องกับสภาพอากาศและสภาพแวดล้อม
เป้าหมายที่ 15 ระบบนิเวศบนบก
ความเชื่อมโยง: การกัดเซาะตลิ่งแม่น้ำส่งผลกระทบต่อระบบนิเวศทางน้ำและระบบนิเวศบนบกที่อยู่ใกล้เคียง การควบคุมการกัดเซาะด้วยวิธีการที่ยั่งยืน เช่น วิศวกรรมชีวภาพ จะช่วยปกป้องและฟื้นฟูความหลากหลายทางชีวภาพและระบบนิเวศ
เป้าหมายย่อยที่ 15.1 — สร้างหลักประกันว่าจะมีการอนุรักษ์ การฟื้นฟู และการใช้ระบบนิเวศบนบกและแหล่งน้ำจืดในแผ่นดิน รวมทั้งบริการทางระบบนิเวศอย่างยั่งยืน โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ป่าไม้ พื้นที่ชุ่มน้ำ ภูเขาและพื้นที่แห้งแล้ง โดยเป็นไปตามข้อบังคับภายใต้ความตกลงระหว่างประเทศ ภายในปี พ.ศ. 2563
ความเชื่อมโยง: การควบคุมการกัดเซาะตลิ่งแม่น้ำด้วยเทคนิคทางวิศวกรรมชีวภาพ จะช่วยปกป้องและฟื้นฟูระบบนิเวศบนบกและระบบนิเวศทางน้ำที่ได้รับผลกระทบจากการกัดเซาะ
ตัวชี้วัดที่ 15.1.1 — สัดส่วนของพื้นที่ป่าไม้ต่อพื้นที่ดินทั้งหมด
ความเชื่อมโยง: การประเมินผลกระทบของเทคนิคการควบคุมการกัดเซาะตลิ่งแม่น้ำต่อระบบนิเวศ เป็นการสนับสนุนการอนุรักษ์และฟื้นฟูระบบนิเวศบนบกและระบบนิเวศทางน้ำ
เป้าหมายย่อยที่ 15.5 — ปฏิบัติการที่จำเป็นและเร่งด่วนเพื่อลดการเสื่อมโทรมของถิ่นที่อยู่ตามธรรมชาติ หยุดยั้งการสูญเสียความหลากหลายทางชีวภาพ และภายในปี พ.ศ. 2563 ปกป้องและป้องกันการสูญพันธุ์ของชนิดพันธุ์ที่ถูกคุกคาม
ความเชื่อมโยง: การควบคุมการกัดเซาะตลิ่งแม่น้ำอย่างมีประสิทธิภาพ จะช่วยลดการสูญเสียถิ่นที่อยู่อาศัยของสิ่งมีชีวิตที่อาศัยอยู่ริมแม่น้ำและในน้ำ ซึ่งเป็นการปกป้องความหลากหลายทางชีวภาพ
ตัวชี้วัดที่ 15.5.1 — ดัชนีบัญชีชนิดพันธุ์ที่ถูกคุกคาม (Red List Index)
ความเชื่อมโยง: การศึกษาผลกระทบของการกัดเซาะตลิ่งแม่น้ำต่อความหลากหลายทางชีวภาพ และการประเมินประสิทธิภาพของเทคนิคการควบคุม เป็นการสนับสนุนการปกป้องความหลากหลายทางชีวภาพ